Μας ξεφυγε!

"Μα είναι δυνατόν να μαγειρεύεις γαριδοπίλαφο τρίτη του πάσχα;"
Δηλαδή πότε πρέπει να μαγειρεύω γαριδοπίλαφο;Δις τη μεγάλη παρασκευή παρασκευή πριν και μετά τον επιτάφιο για να πνίξω στο φαί και στις αναθυμιάσεις θαλασσινού τον πόνο για το χαμό του κυρίου;
Και κυρίως τι πρέπει να μαγειρεύω την τρίτη του πάσχα;Την τέταρτη παραλαγή αρνιού στο φουρνο με πατάτες μέχρι να αηδιάσω το ζωικό βασίλειο που ο κύριος με σοφία εποίησε και να αρχίσω να αναπολώ την αγια νηστεία;
Κάθε λαός με τις παραξενιές του και κάθε θεός με τα χούγια του.Ο δικός μας λίγο καταπιεστικός μας βγήκε σε βαθμό να μου θυμιζει την γιαγια μου από το χωριό και φάε αυτό που θα σου πω εγώ!
Αλλά ας είναι.Άλλωστε κάτι τέτοιες παραξενιές δεν είναι που δίνουν ώθηση στην κουλτούρα του τόπου; Όσες μέρες θα λες το χριστός ανέστη στην προσευχή σου το βράδυ αντί για το πάτερ ημών, τόσες θα τρως και αρνί, έλεγε ο μπαμπάς. Χωρίς αυτή την κρεατολαγνεία που ακολουθεί πιστά το χριστιανικό ημερολόγιο δε θα έβρισκε τόση απήχιση η ρήση "για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι".
Το μόνο που με πονάει είναι ότι αν ήμασταν λίγο πιο διαλακτικοί ή μάλλον πιο διαλεκτικοί στη σχέση του θεού με τα θηλαστικά και τα ασπόνδιλα είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα χαμε ανακαλύψει πρώτοι και την Παέγια.
Κρίμα!

Η ιστορία του ανθρώπου

που ξεκίνησε να ανεβαίνει το μεγάλο βουνό με τα άπειρα μπαρ διψασμένος.
Πρώτο μπαρ ο έρωτας.
-Θέλω κάτι σπέσιαλ.
Κοκτέιλ άλλο φρούτο. Το βασικό χαρακτηριστικό αυτού του κοκτέιλ είναι σερβίρεται πάντα διαφορετικό.
Εκστασιάστηκε από τις πολλές επιλογές που είχε.
Ηδονίστηκε από την απειρότητα των διαφορετικών πραγμάτων που θα μπορούσε να δοκιμάσει.
-Έπρεπε να βγάλετε το μπαρ σας εμπειρία. Έρωτας δεν υπάρχει.
Μα η πορεία συνεχίζεται. Δεύτερο μπαρ ο έρωτας.
-Θέλω κάτι σπέσιαλ.
-Μόνο σπεσιαλ έχουμε κύριε. Ορίστε.
Κοκτέιλ η ζεστή αγκαλιά. Ένα παραισθησιογόνο κοκτέιλ που το κυριότερο δεν τελείωνε ποτέ. Μαστούρωσε όσο δεν πάει. Χαλάρωσε και χαθηκε στην ατέλειωτη απόλαυση μέχρι που άσπρισε και η τελευταία του τρίχα.
-Έπρεπε να βγάλετε το μπαρ σας αγάπη. Έρωτας δεν υπάρχει.
Ρούφηξε την τελευταία γουλιά απο το ποτό του πλήρωσε και έφυγε πριν νυχτώσει.
Τρίτο μπαρ ο ανωνυμος.
-Θέλω κατι σπέσιαλ.
-Μόνο μπύρες έχουμε κύριε.
-Πάλι μπύρες; Μα οι μπύρες δεν ξεδιψάνε.
-Προσφέρουν όμως στιγμές απόλαυσης, μπορείς πάντα να δοκιμάζεις μια διαφορετική και αν πιεις πολλές νιώθεις μια ευτυχία που νομίζεις πως θα κρατήσει για πάντα.
-Γιατί δε βγάλατε το μπαρ σας έρωτα;
-Έλεγα να το βγάλω ο φιλόσοφος. Έρωτας δεν υπάρχει.
Την τελευταία μπύρα την άφησε στη μέση.
-Έχω βαρεθεί να πληρώνω,
Ο μπάρμαν τον κοιτούσε χαμογελαστός.
-Πού μπορώ να περάσω τη νύχτα;
-Λίγο πιο κάτω υπαρχει το πανδοχείο ο έρωτας.
Το ευχαριστώ του μπλέχτηκε με τα γέλια της νύχτας.

Κοίτα λίγο!

Αν δεν κοιτάς εκεί που κοιτάς,
θα πας εκεί που θες να πας
ή θα πέσεις σε καμιά λακούβα;

Πειράζει να αφήσω τη δύναμή μου παρακαλώ;

Υποτίθεται πως αν έχεις ήδη φάει ένα γάιδαρο, το να αποτελειώσεις και την ουρά του είναι κάτι πανεύκολο, μια χαψιά ας πούμε.Το πρόβλημα είναι ότι η ουρά είναι αυτή που ξεχωρίζει το γάιδαρο από οποιοδήποτε άλλο κομμάτι κρέας θα είχες επιλέξει.Ιδιαίτερα όταν αυτός είναι προτηγανησμένος.
Καθόλη τη διάρκεια του γεύματος, που δεν το λες και fast food, θα μπορούσες να έχεις την εντύπωση ότι τρως ένα φιλέτο κοτόπουλο ή έστω μία κακοψημένη μπριζόλα (μοσχαρίσια, η χοιρινή κάνει μπαμ).Πιο ανήσυχοι τύποι θα μπορούσαν να ξεγελαστούν αν τον συναντούσαν σε μορφή κιμά μέσα σε ένα μουσακά.Ακόμα κι αυτοί που έχουν διαβάσει το μενού θα μπορούσαν να παρηγορηθούν από την καταπληκτική του ομοιότητα με κάθε άλλο κομμάτι κρέας ιδίως όταν καμουφλάρεται με επικάλυψη πίτας και σως τζατζικιού αφού πρώτα έχει στροβιλιστεί παρατεταμένα.
Τί κάνεις όμως όταν, χορτάτος πια, σου σερβίρεται για επιδόρπιο μια ουρά;Ακόμα και οι κινέζοι τρωνε τηγανητό παγωτό για επιδόρπιο όχι ουρα!
Επιπλέον είναι παραπάνω από προφανές ότι το σύνδρομο του να μη μείνει μπουκιά στο πιάτο σου, πόσο μάλλον το φάγωμα γαιδάρων, είναι καθαρά κατοχικά σύνδρομα που ήδη θα πρέπε να έχουν εγκαταληφθεί.Μήπως ήρθε η ώρα να αντικαταστήσουμε κάτι τέτοιες παροιμίες με γαιδούρια και άλλα ζωντανά με το απλό:
Πέτα την επιτέλους αυτή την αηδία!

Οπότε μήπως θα μπορούσα και γω...
να πάρω πτυχίο χωρις να δώσω αυτά τα λοιπά μαθηματάκια;

Και τώρα;

Κάθε φορά που το τρένο πλησίαζε, άκουγε το χαρακτηριστικό κουδουνάκι και κατέβαζε τις μπάρες.Κάθε φορά!Απλά αφήνε το φαγητό του στη μέση και επέστρεφε σε δύο λεπτά ή ακουμπούσε την εφημερίδα στο τραπέζι και την ξανάπιανε.Στον ύπνο του ακόμα σαν υπνοβάτης σηκωνόταν χωρίς να τον ταράξει.Χτες το μεσημέρι ξεχάστηκε.Ίσως δεν ακουσε το κουδουνάκι,ίσως τηγάνιζε αυγά.Κανείς δεν πέρναγε απ' τις γραμμές εκείνη την ώρα, κανείς δεν το κατάλαβε.Ήταν μεγάλη γιορτή, του Αγίου Γεωργίου κι ο κόσμος γιόρταζε.Μα αυτόν δεν τον λέγαν Γιώργο.

τώρα το σκέφτηκα!

Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, ίσως θες να πας εκεί που κοιτάς!

..ή μήπως με βδομάδα;

Φορές σκέφτομαι πως η ζωή είναι σαν μια ολόκληρη μέρα. Ξυπνάς το πρωί γεμάτος όρεξη, χωρίς σκοτούρες και χωρίς καμία άσχημη σκέψη να μπορεί να χαλάσει τη διάθεση σου και νιώθεις τη μέρα μακρυά μπροστά να μπορείς να την κάνεις ότι θέλεις και να χωρέσεις μέσα της όλα αυτά που σκέφτεσαι να κάνεις. Τώρα μάλλον είναι μεσημέρι. Η μέρα μπροστά μοιάζει περιορισμένη και περιορισμένα τα πράγματα που μπορείς να κάνεις ως το βράδυ. Πρέπει να τα σκεφτείς καλύτερα. Άσε που δεν είσαι και τόσο ξεκούραστος.. Το απόγευμα δεν ξέρω τι κάνεις. Ποτέ δεν έχω παρατηρήσει τα απογεύματα μου. Ξέρω μόνο πως περνάνε πολύ γρήγορα. Και τα βράδια; Σε νοιάζει πόσο ευχαριστημένος είσαι από την αξιοποίηση της μέρας σου; Συνήθως δεν σκέφτομαι καθόλου τη μέρα που πέρασε. Απλά προσπαθώ να την πετάξω από πάνω μου. Πολλές σκέψεις γεννάει η ιδέα ότι η ζωή μοιάζει με μια μέρα. Άλλωστε υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και πολλές μέρες. Εγώ πάντως θα πεθάνω μεθυσμένη!!